Tytułem wstępu należy wskazać, że w szczególnych okolicznościach powyższe wyroby mogą zostać objęte opodatkowaniem akcyzą (oraz powiązanymi formalnościami m.in. oznaczanie banderolami, raportowanie rozliczeń podatku, określone reżimy produkcyjne/magazynowe) – jako płyn do papierosów elektronicznych. Kanwą wydania interpretacji były liczne, trwające od lat spory w zakresie kwalifikacji tych wyrobów dla celów akcyzy oraz związane z tym zmiany w prawie (tj. modyfikacje definicji legalnej płynu do papierosów elektronicznych zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym).

Zgodnie z obecnie obowiązującą definicją przez płyn do papierosów elektronicznych należy rozumieć „roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych, zarówno z nikotyną, jak i bez nikotyny, w tym bazę do tego roztworu zawierającą glikol lub glicerynę, przy czym roztwór uważa się za przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych, gdy jest używany albo ze względu na jego skład i właściwości fizykochemiczne może być użyty w papierosach elektronicznych, bez względu na miejsce jego sprzedaży bądź oferowania na sprzedaż”.

W omawianej interpretacji ogólnej Minister Finansów wskazał m.in., że:

• powyższa definicja nie wyklucza z opodatkowania akcyzą glikolu/gliceryny, które służą do wykorzystania w papierosie elektronicznym. Wskazanie w niej „bazy” jako półproduktu do wytworzenia ww. płynu, finalnej postaci pozwala na przyjęcie, że pod pojęciem „płyn do papierosów elektronicznych” należy rozumieć nie tylko wyrób w ostatecznej postaci stosowanej w papierosie elektronicznym, lecz również glikol i glicerynę służące do jego wytworzenia;

• co do zasady sprzedaż bądź oferowanie na sprzedaż glikolu/gliceryny, jeżeli nie są przeznaczone do użycia w papierosach elektronicznych, nie wskazuje na ich przeznaczenie akcyzowe, tj. do wykorzystania w papierosach elektronicznych i w takiej sytuacji ich produkcja i magazynowanie nie powinna podlegać rygorom ustawy o podatku akcyzowym;

• miejsce sprzedaży bądź oferowania na sprzedaż glikolu/gliceryny może jednak w pewnych okolicznościach determinować takie ich przeznaczenie. Nie należy wszakże w ocenie Ministra Finansów uznawać a priori, w świetle zmienionej definicji, że glikol lub gliceryna, biorąc pod uwagę mnogość ich możliwych zastosowań, sprzedawane lub oferowane na sprzedaż np. w aptekach, sklepach z artykułami chemicznymi, są przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych;

• dla uznania, że glikol/gliceryna mogą być użyte w papierosach elektronicznych, wystarczająca natomiast będzie w konkretnych sytuacjach okoliczność powiązania z miejscem ich sprzedaży bądź oferowania na sprzedaż, takim jak np. wyspecjalizowane sklepy i punkty sprzedaży, gdzie oferowane są wyroby tytoniowe, płyny do papierosów elektronicznych, wyroby nowatorskie i ich substytuty lub urządzenia i akcesoria do używania tych wyrobów akcyzowych.

Rekomendujemy zatem pogłębioną analizę ww. interpretacji z uwzględnieniem każdorazowo zakresu oraz specyfiki prowadzonej działalności. W naszej ocenie, nie adresuje ona w pełni/kompleksowo wszystkich ryzyk wynikających ze zmodyfikowanej definicji płynu do papierosów elektronicznych. Jej literalne brzmienie wskazuje bowiem, że dany wyrób może być objęty akcyzą, jeżeli właściwości fizykochemiczne pozwalają na użycie go w papierosach elektronicznych, bez względu na miejsce jego sprzedaży bądź oferowania na sprzedaż. W tym kontekście interpretacja ogólna wydaje się więc pozostawać w pewnej kontrze do tego, co wynika z ww. definicji – i mimo że czyni to na korzyść podatników, to jednocześnie wprowadza daleko idącą kazuistykę, która w przyszłości może stać się źródłem kolejnych (nowych) wątpliwości i problemów. Z tej perspektywy zapewne lepszym rozwiązaniem byłoby dopracowanie samej definicji, co jednak oznaczałoby kolejną nowelizację. 

Mając na uwadze, że wydanie interpretacji ogólnej ogranicza równocześnie formalną możliwość wystąpienia przez zainteresowane podmioty o uzyskanie własnej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (ze względu na brzmienie art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej), w celu próby zminimalizowania ryzyka w podatku akcyzowym rozważyć należałoby skorzystanie z możliwości wystąpienia o wydanie decyzji – Wiążącej Informacji Akcyzowej (WIA) w trybie art. 7d-7k ustawy o podatku akcyzowym. W decyzji WIA organ w sposób wiążący oraz dający formalną ochronę podatnikowi klasyfikuje dany konkretny wyrób jako podlegający akcyzie lub też odmawia wydania WIA w przypadku, gdy towar z definicji jest nieobjęty akcyzą (np. po analizie laboratoryjnej próbek wyrobu przeprowadzanej przez/na zlecenie organu, czy informacji o sposobie jego dystrybucji).